Wednesday, 25 January 2012

EDGAR ALLAN POE [1809–1849]. Η ΠΟΛΗ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ/THE CITY IN THE SEA [1831]. ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΗ: FRANK FRAZETTA [1928–2010].





Edgar Allan Poe [1809–1849]. Η Πόλη Στη Θάλασσα/The City in the Sea [1831]. Εικονογράφηση: Frank Frazetta [1928–2010]. Το αριστουργηματικό αυτό έργο του μέγιστου Edgar Allan Poe δημοσιεύθηκε στο #8 του prozine «Witzend»[Wonderful Publishing Company] το Καλοκαίρι του 1971, με έξοχη εικονογράφηση του Frank Frazetta.

Edgar Allan Poe [1809–1849]. Η Πόλη Στη Θάλασσα/The City in the Sea [1831].

Συμφορά! Πήγε ο θάνατος κι έστησε θρόνο σε μια πόλη αλλόκοτη, πόλη χαμένη, κάτω εκεί στα σκοτάδια της Δύσης, που ο καλός κι ο κακός κι ο φρικτός κι ο αγνός έχουν βρει την αιώνια γαλήνη. Κι οι βωμοί, τα παλάτια, οι πύργοι, εκεί (φαγωμένοι απ’ τον χρόνο οι άπαρτοι πύργοι!) δεν θυμίζουν ανθρώπινο κάτι. Ένα γύρο, απ’ τον άνεμο πια ξεχασμένα, λιμνάζουν νερά. Βαλτωμένα νερά, με μια θλίψη βαθιά, τ’ ουρανού το φορτίο υποφέρουν.

Τα ουράνια δεν στέλνουν ευλογία φωτός στην ατέλειωτη νύχτα της πόλης. Του πελάγου η φρίκη γεννάει μια λάμψη νεκρή, ζοφερή, και τυλίγει βουβά πολεμίστρες και τρούλους και θρόνους κι αψίδες -σαν ράχες τεράστιων βουνών- και τυλίγει ναούς, βαβυλώνια τείχη και κιόσκια παλιά, σκοτεινά, ρημαγμένα, με κισσούς και λουλούδια στην πέτρα βαθιά λαξεμένα, και βωμούς -Ω, μυριάδες βωμούς, θαυμαστούς!- με ζωοφόρους που πλέκουν τη βιολέτα, τη βιόλα, τη βάτο. Θλιμμένα νερά ξεψυχούν, κι οι σκιές αγκαλιάζουν σφιχτά τους παλιούς προμαχώνες, που λες πως το σύμπαν εκεί στέκει ανάερο πάντα, καθώς από πύργο περήφανο στέλνει το γιγάντιο βλέμμα του ο Θάνατος γύρω.

Γκρεμισμένοι οι ναοί κι ανοιγμένοι οι τάφοι εκεί: ένα βάραθρο ο τόπος που χαίνει και τρέμει μες στο μαύρο το φως. Μα τα πλούτη που αστράφτουν: διαμάντια στων ειδώλων τα μάτια, κι οι νεκροί στολισμένοι βαριά κι ακριβά, τα νερά δεν ταράζουν. Δεν σηκώνεται κύμα καν ένα μικρό, συμφορά! Στη γυάλινη έρημο εκείνη ένα κίνημα αχνό δεν ψελλίζει: «Υπάρχει σ’ άλλα πέλαγα πιο ζωντανά κάποιος άνεμος. Θα ‘ρθει όπου να ‘ναι!» Ταραχή δεν φωνάζει: «Υπάρχει ένας τόπος φρικτά ερημικός, κι όπου να ‘ναι ο αγέρας θα πάει εκεί για να βρει τη γαλήνη!»

Μα, τι γίνεται; Ω, συμφορά! Σαν να σάλεψε κάτι στα σπλάχνα του αγέρα! Το κύμα... ένα κίνημα, να! Σαν να γέρνουν οι πύργοι: βυθίζονται αργά -ανεβαίνει βουβά το νερό- κι οι κορφές τους αφήνουν σημάδια αχνά στ’ ουρανού τη μεμβράνη. Μια κόκκινη λάμψη ποτίζει το κύμα, ανασαίνει το κύμα βαριά. Κατεβαίνει η πόλη βαθιά και βουβαίνονται οι απόκοσμοι αχοί. Κατεβαίνει η πόλη κι η Κόλαση -να!- ανεβαίνει από θρόνους χιλιάδες και την πόλη ευλογεί.

Edgar Allan Poe [1809–1849]. Η Πόλη Στη Θάλασσα/ The City in the Sea [1831].

2 comments:

  1. Δύο ποίηματα σε ένα! Η γοτθική ποίηση του ιδιοφυούς Πόου συνταιριάστηκε απόλυτα με τις ρεαλιστικά ρωμαλαίες εικόνες του μεγάλου Φραζέτα. Ο Φραζέτα δεν εικονογραφεί το ποίημα. Φτιάχνει ένα δικό του (δεν θα μπορούσε άλλωστε ο Πόου να φανταστεί αεροπλάνα στο σκηνικό του).
    Διαβάζοντας τους ομοικατάληκτους στίχους της "Καταδικασμένης Πόλης" (Doomed City -αυτός ήταν ο αρχικός τίτλος του ποιήματος το 1831) ένιωθα σαν να τους ακούω από την υποβλητική και επιβλητική φωνή του ανεπανάληπτου Βίτσεντ Πράις, κορυφαίου στην απαγγελία ποιημάτων του Πόου. Η τελική περιγραφή όπου η πόλη της αμαρτίας ("City of Sin", άλλος τίτλος του ποιήματος) καταβυθίζεται (δεν καταποντίζεται)παραπέμπει στη "Μέρα της Κρίσεως" (Doom Day)Σοδόμων και προσωπικά μου θυμίζει μια παρόμοια περιγραφή από ένα άλλο έργο του Πόου, τη νουβέλα "Η πτώση του Οίκου των Άσερ".
    Εξαίρετη και η μετάφραση. Ποιητική. Ποιανού είναι; Δική σου, Λευτέρη;

    ReplyDelete
  2. Σε ευχαριστώ για τις πολύτιμες πληροφορίες φίλε Γιώργο! Να είσαι καλά!

    ReplyDelete